با احتساب سایت قبلی من

وبگاه حمید حاجی اسمعیلی اردکانی

و این شورا ی اردکان ( بخش اول)

و این شورا ی اردکان ( بخش اول)

به نام رب جلیل

سلام علیکم بما صبرتم.

داشتم برنامه های پیشنهادی برای شورا را در سال ۹۲ بررسی می کردم و متاسفانه دیدم که بسیاری از موارد عملی نشده است و به علاوه مشکلات بیشتری نیز اضافه شده است.

مسایلی چون عفاف و حجاب متاثر از  افراد غیر بومی و دانشگاه ها ، روی کرد خاص به مسایل فرهنگی و به خصوص معلمان، تبلیغات شهری و نقد های وارد بر آن و مساله ی سیاسی بودن شورا ست که به مسایل بالا ، آلودگی هوا و عدم استقلال اعضای شورا اضافه شده استت و یا در روند آن تسریع به عمل آمده است. در تبلیغات شهری به خصوص آرام آرام به سوی سکولار شدن قدم بر می داریم. این که بگوییم : مهربانی همیشه از همه چیز بهتر است! شعاری است ضد قرآن که « اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» می آورد و یا آن که : با هر چیز که زنده است مهربان باشید! در حالی که از دیدگاه کتب وحی همه چیز در عالم زنده است وتسبیح الهی را می گوید: «یسبح لله ما فی السموات والارض».

در بعد عمرانی نیز همان مسایل عدم عدالت در توسعه ی شهری -ولو به صورت نامتوازن- دیده می شود . مثلا پیاده روی بعضی معابر موزاییک می شود و برخی دیگر آسفالت!، انجام کارهای غیر کارشناسی مانند تخریب سرمایه ی مردم در محل سه شنبه بازار به بهانه ی میدان ، تخریب کامل پارک ها و نو سازی آن و … نیز همچنان ادامه دارد.

اما در مورد  مجسمه ها و تندیس ها ، به جز مجسمه ی ابتدای بلوار امام خامنه ای مد ظله العالی و ابتدای مطهری شمالی و  ابتدای بلوار شهید بهشتی رحمه ا… علیهما  بقیه ی  این تندیس ها  قابل توجه نیست . گرچه این موارد جای تقدیر دارد اما هنوز اثری از روناس ، پسته، حلوا و …  که نمادی است اختصا صی از اردکان است ، نیست.

در بحث فضای سبز هم این عدم تناسب گیاهان با آب و هوای اردکان همچنان به چشم می خورد . درخت سپیدار را در پارک کویری کاشتن خطاست. این درحالی است فضای سبز عمومی و خصوصی موجود در حال نابودی است. به خصوص که شهرداری با توسعه ی دو میدان امام علی علیه السلام و به خصوص امام حسین علیه السلام ، باغات پسته ی اردکان  یعنی ریه ی شهر را قربانی کرده است.

هیچ کدام از پیشنهاد هایم به خوبی عملی نشده است.، نه خبری از اولویت فرهنگی است، نه توسعه ی الکترونیک،نه روابط عمومی قوی شده و نه کمیته ی صیانت از حقوق شهروندی،نه مجمع فکری ای درست شده و نه به مسایل خاص بانوان توجه شده است. نه به میراث فرهنگی توجه شایانی شده و نه گشت  ۱۳۷ ای ایجاد شده است. چرخه ای که صد و سی و هفت را کامل می کند اما مغفول مانده است.

نه زمانبندی پروژه ها معلوم است و نه گزارشی از عملکرد شورا و شهرداری، ورودی های شهر همچنان نابسامان است و شعار مناسبی دیده نمی شود. اردکان شهر علماء و فرهیختگان است . اما دریغ از خوش آمد گویی با این عنوان.

وقتی این مسایل فراموش شود ، دیگر نباید انتظار داشت فرهنگ غذایی مردم را عده ای تحت تاثیر قرار ندهند و طرح مشکل زای فاضلاب  با آن وضعی که صدر در صد به ضرر مردم و سفره های آب زیر زمینی است ، اجرا نشود. دیگر نباید توقع داشت که شهرداری قابل بیاید و نیرو های شهرداری اصلاح و توان مند شوند.

ادامه دارد … .

در تاريخ ۱۹/اردیبهشت/۱۳۹۶ بدون دیدگاه برچسب ها :

درباره نويسنده

من معلم و اندکی طلبه ام .....

وبسایت

دیدگاه خود را بیان کنید



دو + = هشت

حق نشر © انتشار نوشته هاي اين وبگاه در سايت ها و نشريات تنها با ذکر نام و درج لينک مجاز است
طراحي و توسعه  : توسط مدیر وبگاه